رفتن به متن
باغ ریاضی
قضیه ۴۰.۲ بعد جمع مستقیم زیرفضاها
تنظیمات مطالعه
تنظیمات مطالعه

قضیه ۴۰.۲ بعد جمع مستقیم زیرفضاها

یادداشت شما ذخیره شد

می‌خواهید این تغییرات برای مدیر وب‌سایت هم ارسال شوند؟ نسخهٔ رسمی تنها پس از تأیید تغییر می‌کند.

قضیه ۴۰.۲: بعد جمع مستقیم زیرفضاها

پیام کلیدی قضیه در یک جمله

مجموع زیرفضاها زمانی و تنها زمانی جمع مستقیم است که بعد مجموع برابر با حاصل‌جمع ابعاد تک‌تک آن‌ها باشد؛ در جمع مستقیم هیچ بعدی هدر نمی‌رود.


۱. تصویر کلان و معنای شهودی

در جمع عادی زیرفضاها (V1+V2V_1 + V_2) ممکن است دو زیرفضا روی یکدیگر بیفتند (اشتراک ناصفر داشته باشند) که باعث می‌شود بعد مجموع کمتر از مجموع ابعاد باشد. جمع مستقیم یعنی حالتی ایده‌آل که در آن زیرفضاها کمترین هم‌پوشانی ممکن (فقط بردار صفر) را دارند. در این حالت، پایه‌های آن‌ها مثل دو دسته چوب بدون هیچ زاویه مشترکی در کنار هم قرار می‌گیرند و پایه‌ای با طول مجموع می‌سازند. همچنین این قضیه به یک دام مشهور ریاضی پاسخ می‌دهد: چرا فرمول شمول و طرد برای سه زیرفضا کار نمی‌کند؟


۲. صورت دقیق ریاضی قضیه

قضیه بعد جمع مستقیم (کتاب آکسلر، صفحه ۶۶)

فرض کنید VV یک فضای برداری با بعد متناهی و V1,…,VmV_1, \dots, V_m زیرفضاهای VV باشند.

۱. برای دو زیرفضا:

V1+V2=V1⊕V2  ⟺  dim⁡(V1+V2)=dim⁡V1+dim⁡V2V_1 + V_2 = V_1 \oplus V_2 \iff \dim(V_1 + V_2) = \dim V_1 + \dim V_2

۲. برای mm زیرفضا:

V1+⋯+Vm یک جمع مستقیم است  ⟺  dim⁡(V1+⋯+Vm)=dim⁡V1+⋯+dim⁡VmV_1 + \cdots + V_m \text{ یک جمع مستقیم است} \iff \dim(V_1 + \cdots + V_m) = \dim V_1 + \cdots + \dim V_m

۳. اثبات دقیق گام‌به‌گام (Step-by-Step Proof)

اثبات حالت دو زیرفضا

طبق فرمول گراسمن ۳۹.۲ داریم:

dim⁡(V1+V2)=dim⁡V1+dim⁡V2−dim⁡(V1∩V2)\dim(V_1 + V_2) = \dim V_1 + \dim V_2 - \dim(V_1 \cap V_2)

طرفین را مرتب می‌کنیم:

dim⁡(V1+V2)=dim⁡V1+dim⁡V2  ⟺  dim⁡(V1∩V2)=0\dim(V_1 + V_2) = \dim V_1 + \dim V_2 \iff \dim(V_1 \cap V_2) = 0

اما تنها زیرفضایی که بعد آن صفر است، زیرفضای صفر است:

dim⁡(V1∩V2)=0  ⟺  V1∩V2={0}\dim(V_1 \cap V_2) = 0 \iff V_1 \cap V_2 = \{\mathbf{0}\}

از سوی دیگر، طبق تعریف جمع مستقیم در فصل اول (بخش ۳.۱)، جمع دو زیرفضا مستقیم است اگر و تنها اگر اشتراک آن‌ها تنها شامل بردار صفر باشد (V1∩V2={0}V_1 \cap V_2 = \{\mathbf{0}\}). بنابراین:

V1+V2=V1⊕V2  ⟺  dim⁡(V1+V2)=dim⁡V1+dim⁡V2■V_1 + V_2 = V_1 \oplus V_2 \iff \dim(V_1 + V_2) = \dim V_1 + \dim V_2 \quad \blacksquare

۴. خاصیت الحاق پایه‌ها در جمع مستقیم

یک ویژگی فوق‌العاده کاربردی در حل مسائل: اگر V=V1⊕⋯⊕VmV = V_1 \oplus \cdots \oplus V_m باشد، و برای هر ii فهرست BiB_i پایه‌ای برای ViV_i باشد، آنگاه الحاق این پایه‌ها:

(B1,B2,…,Bm)(B_1, B_2, \dots, B_m)

یک پایه برای کل فضای VV است.


۵. هشدار امتحانی بزرگ: شکست فرمول شمول و طرد برای سه زیرفضا!

دام کلاسیک کنکور و امتحانات (تمرین ۱۹ و ۲۰ بخش ۳.۲)

ممکن است وسوسه شوید با قیاس از نظریه مجموعه‌ها فکر کنید برای سه زیرفضا رابطه زیر برقرار است:

dim⁡(V1+V2+V3)=?dim⁡V1+dim⁡V2+dim⁡V3−dim⁡(V1∩V2)−dim⁡(V1∩V3)−dim⁡(V2∩V3)+dim⁡(V1∩V2∩V3)\begin{aligned} \dim(V_1 + V_2 + V_3) \stackrel{?}{=} &\dim V_1 + \dim V_2 + \dim V_3 \\ &- \dim(V_1 \cap V_2) - \dim(V_1 \cap V_3) - \dim(V_2 \cap V_3) \\ &+ \dim(V_1 \cap V_2 \cap V_3) \end{aligned}

این فرمول به طور فاحشی غلط است!

💥 مثال نقض قاطع:

در صفحه R2\mathbb{R}^2، سه خط متمایز گذرنده از مبدا را در نظر بگیرید:

  • V1=span⁡((1,0))V_1 = \operatorname{span}((1, 0)) (محور xx)
  • V2=span⁡((0,1))V_2 = \operatorname{span}((0, 1)) (محور yy)
  • V3=span⁡((1,1))V_3 = \operatorname{span}((1, 1)) (خط y=xy = x)

بیایید دو طرف فرمول را محاسبه کنیم:

  • سمت چپ: مجموع این سه خط کل صفحه است: V1+V2+V3=R2  ⟹  dim⁡=2V_1 + V_2 + V_3 = \mathbb{R}^2 \implies \dim = 2.
  • سمت راست:
    • بعد هر خط: dim⁡V1=dim⁡V2=dim⁡V3=1\dim V_1 = \dim V_2 = \dim V_3 = 1.
    • اشتراک هر دو خط فقط مبدا است: dim⁡(Vi∩Vj)=dim⁡({0})=0\dim(V_i \cap V_j) = \dim(\{\mathbf{0}\}) = 0.
    • اشتراک هر سه خط نیز فقط مبدا است: dim⁡(V1∩V2∩V3)=0\dim(V_1 \cap V_2 \cap V_3) = 0.
    • محاسبه سمت راست: 1+1+1−0−0−0+0=31 + 1 + 1 - 0 - 0 - 0 + 0 = \mathbf{3}!

اما 2≠32 \neq 3! بنابراین تعمیم ساده‌لوحانه شمول و طرد به ۳ زیرفضا نامعتبر است. علت این است که وابستگی خطی میان سه بردار در فضا رفتاری فراتر از اشتراک‌های دوبه‌دو دارد.

سه زیرفضای خطی در R2 با اشتراک دوبه‌دوی صفر که جمع مستقیم تشکیل نمی‌دهند
  • هر جفت از این سه خط تنها در مبدا مختصات یکدیگر را قطع می‌کنند (dim(Vi ∩ Vj) = 0).
  • مجموع هر سه خط کل صفحه R2 با بعد ۲ است، نه ۳!
  • چون v3 = v1 + v2 است، این سه زیرفضا مستقل نبوده و جمع آنها مستقیم نیست.
کد اصلی رسم
appName: classic
width: 650
height: 380
showToolBar: false
showAlgebraInput: true
showMenuBar: false
commands:
  - "O = (0, 0)"
  - "Pt1 = (1, 0)"
  - "V1 = Line(O, Pt1)"
  - "Pt2 = (0, 1)"
  - "V2 = Line(O, Pt2)"
  - "Pt3 = (1, 1)"
  - "V3 = Line(O, Pt3)"
  - "Pt4 = (1, 0)"
  - "v1 = Vector(O, Pt4)"
  - "Pt5 = (0, 1)"
  - "v2 = Vector(O, Pt5)"
  - "Pt6 = (1, 1)"
  - "v3 = Vector(O, Pt6)"
caption: "سه زیرفضای خطی در R2 با اشتراک دوبه‌دوی صفر که جمع مستقیم تشکیل نمی‌دهند"
explain:
  - "هر جفت از این سه خط تنها در مبدا مختصات یکدیگر را قطع می‌کنند (dim(Vi ∩ Vj) = 0)."
  - "مجموع هر سه خط کل صفحه R2 با بعد ۲ است، نه ۳!"
  - "چون v3 = v1 + v2 است، این سه زیرفضا مستقل نبوده و جمع آنها مستقیم نیست."

۶. پیوندها و گام‌های بعدی

پیوندهای این یادداشت ۳

یادداشت‌هایی که از این صفحه به آن‌ها پیوند داده شده است.

  • قضیه ۳۹.۲ بعد مجموع دو زیرفضا (فرمول گراسمن)
    پیش‌نمایش

    قضیه ۳۹.۲: بعد مجموع دو زیرفضا (فرمول گراسمن)

    پیام کلیدی قضیه در یک جمله

    اصل شمول و طرد در دنیای بردارها: بعد مجموع دو زیرفضا برابر است با مجموع ابعاد آن‌ها منهای بعد اشتراکشان؛ آنچه در اشتراک مشترک است را نباید دو بار شمرد.


  • مثال ۴۱.۲ کاربرد فرمول گراسمن در مسائل امتحانی
    پیش‌نمایش

    مثال ۴۱.۲: کاربرد فرمول گراسمن در مسائل امتحانی

    چکیده مفهومی

    فرمول گراسمن قوی‌ترین سلاح برای محاسبه بعد اشتراک زیرفضاها بدون دانستن خود بردارهاست؛ این یادداشت سه تیپ مسئله شاخص امتحانات نهایی و تحصیلات تکمیلی را کالبدشکافی می‌کند.


  • MOC فصل ۲ - فضاهای برداری با بعد متناهی
    پیش‌نمایش

    📙 نقشه راه فصل دوم: فضاهای برداری با بعد متناهی (Finite-Dimensional Vector Spaces)

    قلب تپنده جبر خطی آکسلر

    فصل دوم شاهکار شلدون آکسلر است. در این فصل، بدون استفاده از دترمینان، با اتکا به یک ابزار فوق‌العاده زیبا به نام «لم وابستگی خطی (Linear Dependence Lemma)»، قضایای بنیادین پایه و بعد اثبات می‌شوند. این فصل شامل سه بخش اصلی است: ۱. بخش ۱.۲ (گستره و استقلال خطی): ترکیب‌های خطی، اسپن، استقلال خطی و لم وابستگی خطی. ۲. بخش ۲.۲ (پایه‌ها): تعریف پایه به عنوان ترکیب مینیمم مولد و ماکزیمم مستقل، و قضایای گسترش/کاهش. ۳. بخش ۳.۲ (بعد): تساوی طول تمامی پایه‌ها، بعد زیرفضاها و قضیه بعد مجموع (فرمول گراسمن).


ارجاعات به این یادداشت ۱۰

یادداشت‌هایی که به این صفحه پیوند داده‌اند.

نمایش ۵ مورد دیگرنمایش کمتر

حالت ارائه