رفتن به متن
باغ ریاضی
تمرین ۱۶.۳.۲ نمایش زیرفضا به صورت اشتراک ابرصفحه‌ها
تنظیمات مطالعه
تنظیمات مطالعه

تمرین ۱۶.۳.۲ نمایش زیرفضا به صورت اشتراک ابرصفحه‌ها

یادداشت شما ذخیره شد

می‌خواهید این تغییرات برای مدیر وب‌سایت هم ارسال شوند؟ نسخهٔ رسمی تنها پس از تأیید تغییر می‌کند.

تمرین ۱۶ بخش ۳.۲: نمایش زیرفضا به صورت اشتراک ابرصفحه‌ها

صورت دقیق مسئله (کتاب آکسلر)

فرض کنید VV با بعد متناهی و UU یک زیرفضای VV با U≠VU \neq V است. فرض کنید n=dim⁡Vn = \dim V و m=dim⁡Um = \dim U. ثابت کنید n−mn - m زیرفضا از VV وجود دارند، هر کدام با بعد n−1n - 1 (ابرصفحه)، که اشتراک آن‌ها برابر با UU است.


۱. تحلیل اولیه و باز کردن خواسته مسئله

  • داده‌های مسئله:
    • فضای مادر: VV با بعد nn.
    • زیرفضای سره: U⊊VU \subsetneq V با بعد m<nm < n.
  • حکم مسئله:
    • ساخت n−mn - m زیرفضای (n−1)(n-1)-بعدی W1,W2,…,Wn−mW_1, W_2, \dots, W_{n-m} به طوری که: ⋂j=1n−mWj=U\bigcap_{j=1}^{n-m} W_j = U
  • چک‌لیست ابزارها:

۲. ایده و استراتژی حل (Problem-Solving Strategy)

  1. یک پایه (u1,…,um)(u_1, \dots, u_m) برای UU انتخاب می‌کنیم.
  2. آن را به یک پایه برای کل VV گسترش می‌دهیم: (u1,…,um,v1,…,vn−m)(u_1, \dots, u_m, v_1, \dots, v_{n-m})
  3. برای هر j∈{1,…,n−m}j \in \{1, \dots, n-m\}، زیرفضای WjW_j را به صورت اسپن تمام این بردارها به جز vjv_j تعریف می‌کنیم.
  4. چون یک بردار از پایه nn-عضوی حذف شده، بعد هر WjW_j دقیقاً n−1n - 1 است.
  5. نشان می‌دهیم اشتراک این زیرفضاها دقیقاً شامل بردارهایی است که ضرایب تمام vjv_jها در آن‌ها صفر است، که دقیقاً همان UU است.

۳. حل تشریحی گام‌به‌گام (Step-by-Step Solution)

اثبات ساختاری با گسترش پایه

گام اول: گسترش پایه UU به پایه VV فرض کنید (u1,…,um)(u_1, \dots, u_m) یک پایه برای UU باشد (dim⁡U=m\dim U = m). چون UU زیرفضای VV و m<nm < n است، طبق قضیه گسترش پایه (قضیه ۳۱.۲ آکسلر)، می‌توان این لیست را با افزودن n−mn - m بردار مانند v1,…,vn−mv_1, \dots, v_{n-m} به یک پایه برای VV گسترش داد:

B=(u1,…,um,v1,…,vn−m)\mathcal{B} = (u_1, \dots, u_m, v_1, \dots, v_{n-m})

به طوری که B\mathcal{B} یک پایه برای VV است و طول آن برابر n=dim⁡Vn = \dim V می‌باشد.

گام دوم: ساخت زیرفضاهای (n−1)(n-1)-بعدی برای هر j∈{1,…,n−m}j \in \{1, \dots, n-m\}، زیرفضای WjW_j را به صورت اسپن تمامی اعضای پایه B\mathcal{B} به استثنای بردار vjv_j تعریف می‌کنیم:

Wj=span⁡(u1,…,um, v1,…,vj^,…,vn−m)W_j = \operatorname{span}\big( u_1, \dots, u_m, \, v_1, \dots, \widehat{v_j}, \dots, v_{n-m} \big)

(نماد vj^\widehat{v_j} نشان‌دهنده حذف بردار vjv_j از لیست است). لیست مولد WjW_j یک زیرلیست از پایه مستقل خطی B\mathcal{B} است، پس خودش مستقل خطی است. تعداد بردارهای این لیست دقیقاً برابر است با:

m+(n−m−1)=n−1m + (n - m - 1) = n - 1

بنابراین لیست مولد WjW_j یک پایه برای WjW_j است، و در نتیجه:

dim⁡Wj=n−1∀j∈{1,…,n−m}\dim W_j = n - 1 \quad \forall j \in \{1, \dots, n-m\}

گام سوم: اثبات این که ⋂j=1n−mWj=U\bigcap_{j=1}^{n-m} W_j = U برای اثبات تساوی دو مجموعه، شمول دوطرفه را نشان می‌دهیم:

۱. شمول U⊆⋂j=1n−mWjU \subseteq \bigcap_{j=1}^{n-m} W_j: به ازای هر j∈{1,…,n−m}j \in \{1, \dots, n-m\}، بردارهای u1,…,umu_1, \dots, u_m در لیست مولد WjW_j حضور دارند. بنابراین:

U=span⁡(u1,…,um)⊆Wj(∀j)U = \operatorname{span}(u_1, \dots, u_m) \subseteq W_j \quad (\forall j)

چون UU زیرمجموعه تک‌تک WjW_jهاست، پس زیرمجموعه اشتراک آن‌ها نیز هست:

U⊆⋂j=1n−mWjU \subseteq \bigcap_{j=1}^{n-m} W_j

۲. شمول ⋂j=1n−mWj⊆U\bigcap_{j=1}^{n-m} W_j \subseteq U: فرض کنید x∈⋂j=1n−mWjx \in \bigcap_{j=1}^{n-m} W_j. چون x∈Vx \in V و B\mathcal{B} پایه‌ای برای VV است، بردار xx نمایشی یکتا بر حسب پایه‌ دارد:

x=a1u1+⋯+amum+c1v1+⋯+cn−mvn−m— (۱)x = a_1 u_1 + \dots + a_m u_m + c_1 v_1 + \dots + c_{n-m} v_{n-m} \quad \text{--- (۱)}

برای هر j∈{1,…,n−m}j \in \{1, \dots, n-m\} دلخواه: چون x∈Wjx \in W_j و WjW_j اسپن بردارهای فاقد vjv_j است، xx به صورت ترکیبی خطی بدون حضور vjv_j نیز قابل بیان است (یعنی با ضریب vjv_j برابر صفر). اما نمایش هر بردار بر حسب پایه B\mathcal{B} طبق قضیه ۲۸.۲ یکتا است. بنابراین ضریب vjv_j در رابطه (۱) الزاماً باید برابر صفر باشد:

cj=0c_j = 0

چون این استدلال برای تمام j∈{1,…,n−m}j \in \{1, \dots, n-m\} برقرار است، پس:

c1=c2=⋯=cn−m=0c_1 = c_2 = \dots = c_{n-m} = 0

با جایگذاری این ضرایب صفر در نمایش (۱):

x=a1u1+⋯+amum∈span⁡(u1,…,um)=Ux = a_1 u_1 + \dots + a_m u_m \in \operatorname{span}(u_1, \dots, u_m) = U

پس ⋂j=1n−mWj⊆U\bigcap_{j=1}^{n-m} W_j \subseteq U.

نتیجه نهایی: از شمول دوطرفه، تساوی دقیقاً برقرار است:

U=⋂j=1n−mWjU = \bigcap_{j=1}^{n-m} W_j

حکم به طور کامل اثبات شد. ■\blacksquare


۴. نکات کلیدی و دام‌های تستی

ارتباط با دستگاه معادلات خطی و فضای دوگان

  • این قضیه از نظر هندسی و تحلیلی بسیار عمیق است: هر معادله خطی همگن معرف یک ابرصفحه ((n−1)(n-1)-بعدی) است. این قضیه می‌گوید هر زیرفضای mm-بعدی در واقع اشتراک دقیق n−mn - m ابرصفحه است؛ یعنی جواب یک دستگاه معادلات با n−mn - m معادله خطی همگن مستقل!

۵. پیوندها

پیوندهای این یادداشت ۲

یادداشت‌هایی که از این صفحه به آن‌ها پیوند داده شده است.

  • قضیه ۳۱.۲ هر لیست مستقل خطی می‌تواند به یک پایه گسترش یابد
    پیش‌نمایش

    قضیه ۳۱.۲: هر لیست مستقل خطی می‌تواند به یک پایه گسترش یابد

    پیام کلیدی قضیه در یک جمله

    هر مجموعه از بردارهای مستقل خطی، هر چند کوچک، می‌تواند با افزودن بردارهای مناسب تکمیل شود و یک پایه کامل برای کل فضا تشکیل دهد؛ استقلال هیچ‌گاه بن‌بست نیست.


  • قضیه ۲۸.۲ ملاک پایه بودن (یکتایی ضرایب ترکیب خطی)
    پیش‌نمایش

    قضیه ۲۸.۲: ملاک پایه بودن (یکتایی ضرایب ترکیب خطی)

    پیام کلیدی قضیه در یک جمله

    یک فهرست از بردارها پایه است اگر و تنها اگر هر بردار فضا را بتوان به تنها یک روش یکتا به صورت ترکیب خطی از آن‌ها نمایش داد؛ مولد بودن وجود ضرایب را تضمین می‌کند و استقلال خطی یکتایی آن‌ها را.


ارجاعات به این یادداشت ۱

یادداشت‌هایی که به این صفحه پیوند داده‌اند.

حالت ارائه